arrow_drop_up arrow_drop_down
Het is fijn om het stuur vast te houden en de controle te hebben, toch?

Het is fijn om het stuur vast te houden en de controle te hebben, toch?

Hi vriend,

 

Wat fijn om elkaar weer te spreken. Ik neem je vandaag graag mee op een openbaring die ik persoonlijk had deze maand. Je kent het vast wel, dat er iets gebeurd en je pas later beseft wat de boodschap hiervan was.

Zo ging dit bij mij ook. Op de ochtend dat we de opnames zouden doen voor het circulaire Webinar van Sociëteit Vastgoed liep ik nietsvermoedend naar mijn auto. Mijn armen vol tassen want we zouden in de middag video opnames maken dus er moest van alles mee.

Ken je dat, dat je naar iets kijkt waarvan je zeker weet dat je het op een bepaalde manier achtergelaten hebt, en het er dan plots heel anders uitziet? Je wel alle handelingen uitvoert, zoals je dat altijd doet, en het toch ineens, zonder waarschuwing allemaal anders is? Bizar genoeg klikte ik net als anders mijn slot open, opende de deur, legde de spullen in de auto op de achterbank en ging op de voorstoel zitten. Ik pakte het kabeltje voor mijn telefoon, want die was weer bijna leeg door alle reacties die ik op social had beantwoord. En door het gesprek wat ik al had gevoerd met een van de sprekers van het webinar. Mijn rechterhand strekte zich uit naar de knop om de auto te laten starten. En toen maakten mijn hersenen een kleine kortsluiting. Mijn ogen staarden gebiologeerd naar mijn dashboard. Alsof ik gedrogeerd was.

Het stuur ontbrak.

Dit is waar gebeurd. Het stuur was verdwenen. Op de plek waar ik dit zachte zwarte stuur met het rode stiksel al jaren had gedraaid en vastgehouden, zat nu alleen een rare onbekende witte knop. Mijn hersenen registreerden dit nog niet, dat duurde echt een paar seconden. Nee! Wat? Mijn stuur was gestolen!

Toen volgde natuurlijk het gebel met de garage en de leasemaatschappij, en hoorde ik dat hoe meer digitaal, hoe makkelijker een auto te openen is. Ah, dank je wel. En dat ze met een kastje je deur kunnen openen omdat ze het signaal al eerder opgevangen hebben. Griezelig. En dat dit schering en inslag was momenteel. Wat? Nee toch? Jawel dus.

Het voelde echt alsof iets heel dierbaars was weggenomen. Iets wat ik absoluut nodig had. Mijn ogen bleven kijken naar de plek die plots de hele auto een totaal ander aanzien gaf. Het was niet meer mijn bekende vervoersmiddel. Het voelde totaal vervreemd. Zonder waarde. Zonder stuur.

Het duurde een paar dagen voordat ik besefte waarom me dit zo had geraakt.

Ik maakte er eerst nog grapjes over tijdens het webinar. Dat in vergelijk met wat er met de aarde gebeurt, een verloren stuur niets is om je druk over te maken. Maar het voelde later die middag wel degelijk als iets waar ik me druk over wilde maken. Moest maken. Waarom?

Omdat dit gestolen stuur, dit weggehaalde middel waarmee ik richting kon aangeven en de controle kon bepalen, synoniem was voor het jaar wat we achter ons hebben liggen. De macht te bepalen om te doen wat we wilden, was zondermeer volledig weggenomen. De mogelijkheid overal heen te gaan en vrij naar links en rechts te draaien, of om te keren, was geblokkeerd. De toepassingen door gas te geven en vooruit te gaan, de weg van voorspoed en grenzeloosheid, was plots en zonder waarschuwing geheel weggenomen.  Zonder stuur geen controle, geen sturing, geen vrije wil die uitgevoerd kon worden. Ik kon nergens heen.

En dat raakte me. En maakte me nederig. En vooral ook dankbaar.

Het besef, dat ik zoveel jaar dat stuur zo stevig vastgehouden had. En het weer terug zou krijgen, met airbag en al. Absoluut. Met besturing en bedrading, compleet. Om weer te gaan waar ik heen wilde, waar ik naartoe moest. Naar mijn toekomst die op me wacht. Naar jou. Naar nieuwe mogelijkheden. Nieuwe wegen die ingeslagen moeten worden. Om te delen. En te ervaren. Omdat de toekomst dat belooft.

En omdat in die toekomst de oplossingen besloten liggen die gedeeld moeten worden. Daarom.

Ik begreep plots ook wat het betekende dat ik het begreep. Dat ik dit met jou moest delen.

Om je te laten weten hoe fijn het is als je het stuur en de controle hebt. Maar het zeker niet zaligmakend is. Omdat daar het geluk en de voldoening niet inzitten. Niet echt. Die zitten namelijk in jouzelf. Het stuur ben je zelf. De bedrading zijn jouw goed uitgeruste en ongeëvenaarde hersenen. De airbag zijn je geliefden. Die je helpen en steunen bij botsingen en kneuzingen. Zolang jij het stuur vasthoudt en blijft sturen, ga je altijd in de vooruit.

 

Lieve groet,

Claudia

Reactie plaatsen

Wij maken gebruik van cookies